nojavan7ContentView Portlet

تکیه‌گاهت را انتخاب کن...!
تکیه‌گاهت را انتخاب کن...!
یادداشتی از حجت‌الاسلام سید امید مؤذنی، معاون پژوهشی پژوهشگاه تخصصی شهیدصدر

«چَشم،‌ هر چی شما بگی...» جمله ساده‌ای است. همه حقیقت بندگی همین جمله است. مهم نیست که آن را به زبان بیاوریم یا نه، مهم این است که در برابر کسی،‌ چنین باوری داشته باشیم. آن‌وقت او خدای ماست.
چند لحظه صبر کن. بیا کمی به این ماجرا فکر کنیم. آیا ما نمی‌توانیم خدای خودمان باشیم؟ خودمان یعنی چه؟

1

خدای قرآن می‌گوید: شما یک خود دارید که همین غریزه‌های دنیایی‌تان است. همان‌ها که خیلی از حیوانات هم کم‌وبیش‌ آن را دارند. حالا می‌خواهید به حرف‌های این خود گوش کنید؟ می‌شود. و او می‌شود خدای شما: «أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ» (سوره جاثیه، آیه ٢٣)* یعنی حتی اگر با همین نیازها کسی هم شما را به بیگاری نکشد و خودتان هم بتوانید همه این نیازها را تأمین کنید، باز بنده این هوا هستید! دارید به او «چَشم» می‌گویید.
خدای قرآن می‌گوید: اما شما یک خود دیگر هم دارید که فرق شما با بقیه این جانداران است. خودی که خاکی نیست و رو به آسمان دارد. خودی که از من است: «وَ نَفَخْتُ فيهِ مِنْ رُوحي‏» (سوره ص، آیه٧٢ و سوره حجر، آیه٢٩). این خود از شما زیبایی و آگاهی و دوست داشتن و دوست ‌داشته‌ شدن طلب می‌کند. چیزهایی که بزرگ‌تر از خود شماست و برای یافتنش باید بدانید و بتوانید. باید راه‌بلد باشید. باید نقشه داشته باشید. اصلاً باید سراغ کسی بروید که این‌ها را داشته باشد و آن‌قدر هم داشته باشد که شما را سیر و پر کند.
 خلاصه اینکه ما می‌خواهیم، اما به‌تنهایی نه می‌دانیم، نه می‌توانیم. می‌خواهیم بزرگ‌تر شویم و چیزهای بیشتری داشته باشیم. اما خودمان را که نگاه می‌کنیم، می‌بینیم به‌تنهایی خیلی چیزها را نمی‌دانیم و بیشتر کارها را هم نمی‌توانیم انجام دهیم. اما آن بیرون، یعنی بیرون از خود ما، کسانی هستند که بیشتر از ما می‌دانند و بیشتر از ما می‌توانند. آن‌ها که دانایی و دارایی بیشتری دارند می‌شوند پناه ما. اگر واقعاً دوستمان داشته باشند و خودشان هم هیچ نیازی به ما نداشته باشند در برابر دانایی و دارایی‌شان چیزی از ما نمی‌گیرند یا دست‌کم چیزی نمی‌گیرند که ما را کم کند. اما آن‌ها تا کجا می‌توانند دست‌ودلمان را پر کنند؟ مگر از مادر هم مهربان‌تر هست؟ مادرها تا کجا نیازهای فرزندشان را می‌توانند تأمین کنند؟ حالا فرض کنید آن دیگران این‌طور نباشند یعنی دوستمان نداشته باشند. آن‌ها هر چه بدهند، چیز دیگری می‌گیرند و اگر هم مثل ما پر از خواسته و نیاز باشند حتماً از ما خیلی می‌گیرند، یعنی هرچقدر بتوانند ما را در آن طرح و نقشه‌ای که برای خودشان دارند به بیگاری می‌کشند و در عوض، یکی از آن خواسته‌هایمان را به ما می‌دهند. اگر زورشان برسد همین نیازها را می‌کنند چماق روی سرمان یا تا جایی که می‌توانند از ما سواری می‌گیرند.
ما نیازیم. خودِ نیاز. برای تأمین این نیازها باید به سراغ دیگران برویم. مهم این است که سراغ کدام یکی برویم؟ کدام دانای توانا؟

 

*آیه 23 سوره جاثیه: (ای رسول ما) آیا می‌نگری آن را که هوای نفسش را خدای خود قرار داده
 

nojavan7Social1 Portlet

متن برای شناسایی تازه سازی CAPTCHA