ایران‌دوستان واقعی

دوباره می‌پرسم: وقتی نام انقلاب را می‌شنوید یاد چه می‌افتید؟ یاد گروه تئاتر کلاستان که قرار است داستانی درباره دردسرهای پخش کردن اعلامیه روی صحنه ببرند و اعضایش به‌بهانۀ تمرین، از کلاس ریاضی و علوم جیم می‌شوند؟  یاد سرودهای پرشور و زیبایی که وقتی می‌شنوید دلتان می‌خواهد همین الان بروید در خیابان و انقلاب کنید؟ یاد ریسه‌های رنگی که در دهۀ فجر کم‌کم از کمدهای فلزی دفتر پرورشی بیرون می‌آیند و رنگ‌وروی مدرسه را عوض می‌کنند؟ یاد جشن‌ها و دکلمه‌ها و شعرها و شکلات و شیرینی‌هایی که در نمازخانه و سر صف و در مسجد محله‌تان پخش می‌شوند؟ خب بگذارید بگویم که من مطمئنم لابه‌لای تمام آن ریسه‌های رنگی و شکلات‌ها و شیرینی‌ها، جیم‌ شدن‌ها و سرودها شما حتماً دقایقی هم به کسانی فکر می‌کنید که این تصویر رنگی و شاد را از روزهای انقلاب ساخته‌اند.
حتما وقتی نام انقلاب را می‌شنوید تصویر آدم‌هایی در ذهنتان نقش می‌بندد که با دست خالی وسط خیابان در مقابل لشکری از نظامی‌ها ایستاده‌اند حتماً موقع تماشای تئاتر هم‌کلاسی‌هایتان، آن‌جایی که قهرمان نمایش به دست ساواکی‌ها می‌افتد، صدای تمام جوانمردهایی را شنیده‌اید که زیر شکنجه ساواک دوام آورده‌اند یا موقع گوش‌دادن به آن سرودهای شورانگیز لحظه‌ای هم به یاد آدم‌هایی افتاده‌اید که در پستوی خانه‌هایشان آرزوی یک تغییر بزرگ را در سر پروراندند و بعد، آن آرزوی بزرگ را از پستوی خانه‌شان بیرون کشیدند و به خیابان‌ها آوردند.

«جشن از ما بهترون» داستان همان آدم‌هاست؛ آدم‌هایی که اگر شجاعت و بی‌باکی‌شان نبود، هنوز هم ظالمان تاریخ بر ما حکومت می‌کردند؛ آدم‌هایی که اگر نبودند آرامش و امنیتی که در دلمان جاری است، جای خود را به احساس حقارت می‌داد، ریسه‌های رنگی، مدرسه را زنده نمی‌کردند و بچه‌های تئاتر نمی‌توانستند کلاس علوم و ریاضی را بپیچانند.
«جشن از ما بهترون» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه پیرامون انقلاب است که در جشنوارۀ داستان انقلاب اسلامی برگزیده شده‌اند. هرکدام از این داستان‌ها روایت آدم یا آدم‌هایی است که مورد ظلم قرار گرفتند، تحقیر شده‌اند، از حقوقشان محروم شده‌اند، اما آن‌قدر شجاع بودند که پای تغییر بزرگی که آرزوی آن را داشتند ایستادند. البته برخی از داستان‌های این مجموعه به‌دلیل اینکه با قلم نویسندگان تازه‌کار نوشته ‌شده‌اند، ممکن است کمی مبتدیانه به نظر برسند. 
«جشن از ما بهترون» را بخوانید اگر دلتان می‌خواهد قصه آدم‌هایی را بشنوید که تصویر رنگانگ و پرشکوه انقلاب را آن‌ها نقاشی کرده‌اند، این کتاب را بخوانید اگر می‌خواهید در روزگاری که همه‌چیز به‌راحتی فراموش می‌شود، جزو فراموش‌کاران نباشید.

من که از هیچی نمی‌ترسم، آخرش می‌خواهند چکارم کنند! آخرش مثل آقامعلم سربه‌نیستم می‌کنند دیگر. به قول آقامعلم کسی باید باشد که کشته شود تا بقیه زنده بمانند و خوب زندگی کنند. من هم با همین دمپایی‌هایم می‌روم توی تشییع جنازۀ آقامعلم، فریاد هم می‌زنم: «معلم شهیدم شهادتت مبارک»، ببینم آن‌ها چه غلطی می‌خواهند بکنند.