همیشه می‌گفت: «من هم در جوانی و هم در میان‌سالی رفیق شهید داشتم. آدم وقتی رفیقاش شهید می‌شن دیگه فاصله‌ای بین خودش و موضع احساس نمی‌کنه. وقتی بهم می‌گن از فلان موضع ترور در رفتی، یا فلان خطر از بغل گوشت رد شد و ... برام فرقی نمی‌کنه. از سال ۱۳۶۱ تا ۱۴۰۱ چهل سال گذشته، ولی من همیشه منتظرم خمپاره بغلم بیاد پایین». او و دوستانش همه از یک جنس بودند؛ تلاشگرانی که هیچ‌چیز نمی‌توانست جلویشان را بگیرد؛ نه تحریم‌های عجیب‌غریب و نه محدودیت‌های تعیین‌شده از جانب اجنبی!