گفتگوی نو+جوان با «نفیسه» دختر شهید مدافع حرم مرتضی عطایی

نفس بابا

قرارمان شد جمعه. یک جمعه داغ وسط تیر ماه مشهد. «نفیسه عطایی» دختر خندانی که عکس‌هایش را در جستجوی اینترنتی دیده بودم، در را باز کرد. لبخندش از حلقه روسری شکوفه‌دار بیرون زد. تعارف‌مان‌ کرد. از در راهرویی رد شدیم که یک طرف دیوارش را کمد یادگاری‌های «بابا مرتضی» پر کرده بود. مثل این کمد را در منزل شهدای دیگر هم دیده بودم. بهانه‎ صحبت‌مان روز دختر بود. دخترهایی که بابایی‌اند. دخترهایی که خوب یاد گرفته‌اند بدون حضور فیزیکی بابا برایش ناز کنند، شیرین‌زبانی کنند، خوشحالش کنند، ناراحتی‌شان را به او بگویند و دنیای دخترانه‌شان را با عطر و بوی پدر پر کنند. 
نفیسه از خنده‎ها و غصه‌هایش گفت. از خونسردی‌اش که به بابا مرتضی رفته. از موتور‌سواری‌هایش با بابا مرتضی، از عروسک‌هایی که همه اتاقش را پر کرده بوده و از علی، برادرش. نفیسه صبور است، جوری که سنگ صبور دختران شهدای دیگر هم شده است. قبل از اینکه خودش دختر شهید شود هم همراه بابا مرتضی و مامان مریم و علی، با دست پر به منزل شهدای مدافع حرم می‌رفتند و حرف‌ها و درد دل‌هایشان را می‌شنیدند.نفیسه می‌خندد، حتی وقتی بغض می‌کند اول ردیف دندان‌هایش دیده می‌شود. من مدام قاب لبخند «شهید مرتضی عطایی» را که پشت سر نفیسه بود با لبخند نفیسه مقایسه می‌کردم. نفیسه راست می‌گوید: «من به بابا مرتضی رفته‌ام!».

۱


 متن
 

 


 
 

عروسک


  
- نفس بابا که میگن شمایی؟
- (می‌خندد) بله. نفس بابا.سیندرلای بابا.
- چرا سیندرلا؟!
- (می‌خندد) نمی‌دونم. اسمی بود که بابا روی من گذاشته بود.
- چند سال گذشته از آخرین باری که بابا رو دیدی؟
- دو سال شده که شهید شدند. چند هفته قبل از شهادت دیدمشون که رفتند سوریه.
- تلفنی صحبت می‌کردین؟
- آره. سخت بود ولی. ما که نمی‌تونستیم زنگ بزنیم. بابا خودش هر چند روز یک بار زنگ می‌زد. کوتاه صحبت می‌کرد. در همین حد که خبر سلامتیش رو بدونیم.
- با همه صحبت می‎کرد؟
- آره. بار آخری به من گفت: «نفیسه خیلی بدی. چرا دیر به دیر با من صحبت می‌کنی؟». وقتی شهید شد خیلی حسرت خوردم که چرا بیشتر باهاش صحبت نکردم. البته خب امکانش هم نبود ...
- روز دختر حال و هواتون چطور بود؟
- اوه ... خیلی خوش می‌گذشت.
- چند سالیه که روز دختر رو جشن می‌گیرن.
- آره. ولی بابا قبل از اون هم همیشه برای من کادو می‌گرفت.
- چند تا کادو گرفتی؟
- خیلی. بابا خیلی اهل خرید کردن و کادو گرفتن بود. روز دختر، روز تولدم، عیدها ...
- تولد حضرت زهرا چی؟
- نه. اون دیگه مخصوص مامان بود.
- چیا کادوگرفتی؟- عروسک ... تا دلتون بخواد. کوتاه و بلند. رنگ و وارنگ. مامان میگه برای سیسمونی من لازم نیست عروسک بخریم ...

بابا خیلی اهل خرید کردن و کادو گرفتن بود. روز دختر، روز تولدم، عیدها ...

۲

  

کنکور


  

- کلاس چندمی نفیسه؟
- پیش‌دانشگاهی.
- رشته؟
- تجربی.
- پس می‌خوای دکتر بشی.
- نه. خیلی فکر نمی‌کنم بهش.
- بابا چی دوست داشت؟
- اصراری نداشت که چه کاره بشم. ولی خیلی به درس‌مون اهمیت می‌داد. از همون اول گشت دنبال بهترین مدرسه. با این که پولش زیاد می‌شد اما اسم ما رو توی مدرسه غیرانتفاعی نوشت. کلاس تقویتی و این چیزها هم اسم‌نویسی کردیم. کلا درسخون بودن ما رو خیلی دوست داشت.
- کنکور داری دیگه؟
- آره.
- تو مدرسه چه جوری می‌گذره؟
- الان که بحث کنکور و ایناس. صحبت سهمیه‌های کنکور هم داغه. به منم کنایه می‌زنن که: «تو که خیالت راحته! سهمیه داری!» حتی قبل از شهادت بابا مرتضی هم همین حرف‌ها بود که: «خوش به حال تو! زحمتی نداری برای کنکور و سهمیه داری».- ناراحت می‌شی؟
- آره. ولی چیزی نمی‌گم. باهاشون کَل‌کَل نمی‌کنم. فقط یک بار گفتم: انگشت‌تون رو قطع کنید و بندازید دور، عوضش سهمیه بگیرین ...
- خب؟
- هیچی! فایده نداره. این حرف‌ها همیشه بوده. سعی می‌کنم خونسرد باشم.

اصراری نداشت که چه کاره بشم. ولی خیلی به درس‌مون اهمیت می‌داد.

 
 
۳

  

سرویس طلا


  

- با کدوم دختر شهید بیشتر دوستی؟
- با زینب. زینب شهید محرابی. هر جا باشیم ما دو تا با همیم. خیلی با من جوره.
- همسن هستین؟
- نه. زینب دو سه سالی کوچکتر از منه. ولی ماشاء الله قد و قواره‌اش از من هم درشت‌تره. بعضی‌ها فکر می‌کنند اون بزرگتره!
- با زینب چیا می‌گین؟
- از باباهامون که خیلی حرف می‌زنیم. بابای زینب بعد از بابا مرتضی شهید شد. زینب خیلی دلتنگی می‌کرد. همه‌اش می‌گفت: «تو چرا این قدر آرومی؟ چطور خودت رو آروم می‌کنی؟» می‌گفتم: به راهی که بابام رفته، به حضرت زینب، به مقامی که الان داره، به خاطره‌هاش فکر می‌کنم و این جوری خودم رو آروم می‌کنم.
- کدوم کادوی بابا رو بیشتر دوست داری؟
- برای تولد 15 سالگی‌ام یک سرویس طلا خرید. خیلی دوستش دارم.
- خودش خرید؟
- آره. چند روز با موتور رفتیم بازار طلا. کلی مغازه رفتیم ولی چیزی که پسند هر دومون باشه ندیدیم. آخرش یک روز بابا مرتضی با ذوق و شوق اومد و گفت: «نفیسه! امروز با موتور از خیابون ابوطالب رد می‌شدم، چند مغازه طلافروشی بود. حاضر شو با هم بریم اونجا رو هم ببینیم».
 - چه حوصله‌ای داشتند!
- آره! اصلا خرید کردن با بابا، مامان رو کلافه می‌کرد. این قدر که می‌گشتن تا اون چیزی رو که می‌خوان پیدا کنن.
- رفتین اونجا طلا خریدین؟
- آره. یک سرویس طلای سفید پسندیدم. بابا ولی می‌گفت: «سفید نه. طلا باید زرد باشه». آخرش هم همون رو دادیم زرد کردند.
- این جوری نظر هر دو تأمین شد.
- آره.

اصلا خرید کردن با بابا، مامان رو کلافه می‌کرد. این قدر که می‌گشتن تا اون چیزی رو که می‌خوان پیدا کنن

    
۴

  

بوی پیراهن بابا

 

- نفیسه! این کمد برای چیه؟
- یادگاری‌های باباست همه‌اش. لباس‌ها، کفش‌های خونی موقع شهادت، دست‌نوشته‌ها، ساعت و انگشتر و چفیه‌ها و همه رو گذاشتیم اینجا.
- چرا درش رو با روبان بستین؟
- تازه این قفل و زنجیر داشته. بس که هر کی می‌اومد می‌خواست یک یادگاری از بابا مرتضی برداره. خیلی از وسایل این جوری رفت. الان ولی دیگه اجازه نمی‌دیم کسی چیزی برداره.
- حس و حالت با کمد چه جوریه؟ خیلی می‌ری سر کمد؟ باز و بسته‌اش می‌کنی؟
- نه.
- نه! چرا؟!
- می‌خوام بوی بابا توش بمونه. اوایل که اصلاً دوست نداشتم باز و بسته‌اش کنند. لباس‌ها و وسایل بوی بابا رو می‌داد ... الان کمتر شده.
- یک کم به هم ریخته است.
- (می‌خندد) از دست علی. این قدر این لباس‌ها رو بر‌می‌داره و می‌پوشه که خدا می‌دونه. هر چه هم مرتب کنیم فایده نداره.
- با علی سر این یادگاری‌ها دعواتون نمیشه؟
- خیلی. اون همه رو برای خودش می‌خواد. البته منم یک یادگاری عزیز دارم.
- کدومه؟
- این انگشتر. مال بابا مرتضاست. سردار سلیمانی به بابا دادن.
- فقط برات بزرگه!
- آره خب. می‎خوام بدمش برام گردنبندش کنن.
- علی چیزی نمی‌گه؟
- نه. اون خودش یک انگشتر دیگه از یادگاری‌های بابا برداشت.
- پس مساوی هستین؟
- نه. (می‌خندد) علی انگشترش رو هدیه کرد به یک نفر دیگه.
- ‌می‌شه بریم اتاقت رو ببینیم؟
- من اینجا اتاق ندارم. خونه قبلی‌مون سه اتاقه بود. ولی مجبور بودیم بیاییم اینجا که یک اتاق کوچیک داره.
- پس خونه‌ای که بابا مرتضی توش بود اینجا نیست؟
- نه (بغض می‌کند‌).
- اونجا اتاق داشتی؟
- آره. اتاق من بعد از شهادت بابا مرتضی بوی معراج شهدا رو می‌داد.
- بوی بابا؟
- نه فقط بوی بابا. بوی معراج. معراج شهدا بوی خاصی داره. این رو همه خانواده شهدا حس می‌کنن. هر کس می‌آمد اتاق من همین را می‌گفت. ساک بابا تو کمد اتاق من بود. مامان که دلش تنگ می‌شد می‌اومد توی اتاق من می‌نشست. حتی یک بار همسر «شهید سخندان» آمدند توی اتاق و برگشتن به مامان گفتند: «این اتاق بوی محمد رو می‌ده». ایشون هم بوی شهید سخندان رو حس کردند.
- الان بوی بابا رو از کجا حس می‌کنی؟
- از لباس‌های توی کمد. از عطرش که جا مونده. اصلاً گاهی حس می‌کنم پشت سرم هست و می‌تونم حسش کنم.

بوی معراج. معراج شهدا بوی خاصی داره. این رو همه خانواده شهدا حس می‌کنن.

 
۵

  

خواب بابا...


  

- خوابش رو هم دیدی؟
- آره. خیلی. چند بار شده که اتفاق روز بعد رو شب قبل بابا تو خواب بهم گفته.
- یعنی میاد به خوابت می‌گه فردا چی می‌شه؟
- نه این جوری. مثلاً یک بار خواب دیدم که با علی و مامان داریم می‌ریم راه‌آهن. نشسته بودیم توی سالن انتظار. علی صدایم کرد و گفت: «نفیسه! تلفن عمومی کارت داره!». تعجب کردم. رفتم جلوی کیوسک تلفن وگوشی رو برداشتم.صدای بابا مرتضی بود. گفتم: بابا! تویی؟! خوبی؟! گفت: «سلام نفیسه. خوبی؟ دلم برات تنگ شده». فرداش خیلی بی‌مقدمه و بی‌زمینه قبلی رفتیم سفر. یک شب دیگه باز خواب دیدم بابا مرتضی و مامان دارن می‌رن خرید. وقتی برگشتن کلی چیز خریده بودن. از مواد غذایی بگیرید تا میوه و شیرینی ... فرداش برامون یک عده مهمون اومد. تا چند روز هم موندن.یک سفری رفتیم با مادر «شهید قاسمی دانا». توی راه به ایشون گفتم هر کس می‌آد می‌گه من آرزوم رو از بابات گرفتم یا بابات فلان خواسته من رو داده ... چرا بابام حواسش به همه هست اما به فکر خود ما نیست ...؟ همان‌جا رفته بودیم بازار. یک لباس دیدم که خوشم اومد ولی مامان برام نخریدش. صبح روز بعد یکی از هم‌سفرا اومد و گفت: «نفیسه خانم! دیشب خواب بابات رو دیدم. گفت به نفیسه بگو اون لباسی که دیروز دیده نخره. قشنگه، بلنده، اما پشتش توره. من دوست ندارم».
- چکار می‎کنی که ارتباطت با بابا حفظ بشه؟
- براش دل‌نوشته می‌نویسم. می‌رم بهشت رضا باهاش حرف می‌زنم. هدیه‌هایی که برام گرفته رو نگاه می‌کنم.
- با کی بعد از بابا راحت‌تری؟
- مامانی و بابایی. دائیم هم خیلی هوامونو دارن.
- رابطه‌ات با مامانی و بابایی چطوره؟
- از وقتی اومدیم این خونه، من همه‌اش خونه اونام. مامانی می‌گن من قبلاً دو دختر داشتم حالا سه تا دختر دارم. اصلاً فطریه ماه رمضون ما رو بابایی دادن، بس که اون جائیم. اینجا در حد وسیله برداشتن می‌آییم. همه عروسک‌ها و کتابا و وسایل‌مون اونجاست.


می‌رم بهشت رضا باهاش حرف می‌زنم. هدیه‌هایی که برام گرفته رو نگاه می‌کنم 

۶

  

شیشه عطر بابا...


  

  - این شیشه عطر باباست؟ هنوزم عطرش هست؟
- ‌آره. خیلی عطر دوست داشت.
- هدیه می‌خرید برای بقیه؟- ‌آره. هم برای بقیه و هم برای خودش. یک کارش این بود که عطرهای مختلف رو با هم قاطی می‌کرد تا یک بوی تازه درست کنه.
- ‌بلد بود؟
- نه! ولی اعتماد به نفسش بالا بود (می‌خندد). بوهای عجیبی به دست می‌آورد. یکی دو تایش بد هم نشد. یک بار هم این قدر عطر تند و تیزی ساخت که نمی‌شد تحملش کرد.
- بد بو بود؟
- تند بود. خیلی تند. همه ما هم غر می‌زدیم که این رو نزن دیگه. اما خودش می‌گفت: « به به! چه عطری... ».‌
 - با علی چه کار می‌کنین؟
- علی خیلی خوبه. ما با هم خیلی بیرون می‌ریم. شام می‌ریم بیرون، دو نفری. یا می‌ریم کوه، یا تیراندازی. وقتی می‌ریم بهشت رضا تفنگ هم می‌بریم، تفنگ بادی داریم ... کلاً خیلی خوبیم با هم ...

 
۷

  

روضه حضرت رقیه (سلام الله علیها)


  

- فکر می‌کنی کدوم دختر و پدری هستند که مثل تو و بابا مرتضی باشن؟
- همه دخترایی که باباشون شهید می‌شه خودشون را می‌ذارن جای حضرت رقیه ...
- چه جوری یعنی؟
- دلتنگ می‌شن، اذیت می‌شن، کنایه می‌شنون و همین‌ها دیگه ... البته هیچ کس به پایه حضرت رقیه که نمی‌رسه ... ولی دیگه یک چیزایی پیش می‌آد که وقتی یاد ایشون می‌کنم می‌تونم نبودن بابا مرتضی رو تحمل کنم.
- این که می‌گن دخترا بابائین چقدر درسته؟
- دقیقاً همین جوریه. من خیلی وابسته بابا مرتضی بودم. بابا هم همیشه من رو «نفس بابا» و «سیندرلای بابا» صدا می‌کرد. همه فامیل هم این رو می‌دونستن. یک بار یکی از دخترای فامیل به من گفت: «تو بابات رو دوست نداشتی که رفت. اگر دوستش داشتی شهید نمی‌شد». این قدر این حرف دلم رو شکست که خدا می‌دونه (بغض می‌کند). اومدم خونه. توی خونه راه می‌رفتم و گریه می‌کردم و داد می‌زدم: من که سیندرلای بابا بودم ... (گریه می‌کند) من که نفس بابا بودم ... حالا باید این حرف‌ها رو بشنوم ...
- چه کار کردی که آروم شدی؟
- ... مامان تا یک چیزی می‌شه که نمی‌تونیم تحمل کنیم فوری تطبیقش می‌ده با کاروان اسرا بعد از شهادت امام حسین. واقعاً هم آروم می‌شم ... بزرگ می‌شم ... .

  • ۷ نظرها
نمودار فعالیت کاربران در طول هفته گذشته
با کلیک بر روی گزینه ها، الگوی کمرنگ را بسازید
  • khameneis soldiet ۲۲ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۵:۵۷

    شاید تعجب کنین ولی
    من دوس دارم جای زهرا باشم!
    همیشه تو نماز واسه شهادت بابام دعا میکنم...!

  • منتظر ۱۵ مرداد ۱۳۹۷ - ۰۱:۴۶

    سلام
    خدا قوت واقعا مصاحبه ی عالی ای بود.
    #دخترا_بابایی_اند

  • a... ۲۶ تیر ۱۳۹۷ - ۲۳:۱۸

    عالی بود، عالی
    غالبا آن گذری که خطرش بیشتر است
    میشود قسمت آنکه جگرش بیشتر است.....

  • زهرا ۲۶ تیر ۱۳۹۷ - ۱۹:۴۹

    سلام خیلی مصاحبه ی خوبی بود، حرف های مردم از همه بیشتر خانواده شهدا رو اذیت می کنه ولی چون راهشون راه خداست تحمل می کنن،اجرتون با سید الشهدا

  • محمد حسن یوسفی ۲۵ تیر ۱۳۹۷ - ۱۴:۲۶

    سلام .خسته نباشید.دمتون گرم.خیلی مصاحبه نفس بابا عالی بود اگه میشه بازم از فرزندان و خانواده شهدا مصاحبه بگیرین.باتشکر.یاعلی مدد

  • امید اسحاقی ۲۵ تیر ۱۳۹۷ - ۰۲:۱۰

    بسیار زیبا و دلنشین بود. لطفا با دختر شهید محرابی هم مصاحبه ای تهیه نمایید. خدا قوت